kafamız dolu

doğrusu amid'dir.ama biz amed diye alıştık kuzum.
lütfen alışkanlıgımızı değiştirmeye çalışıp bizi kazanacagımız yeni bir alışkanlıkla başbaşa bırakmayın.evet.

lütfen admin bu basligi duzeltir misin?
dogrusu amid´dir diyarbekirliler ayip oluyor sehrimizin adini dogru yazalim.
(bkz. amid)

uykuya yatmış medeniyet kenti. bir yanıyla eski bağlarının gölgesiyle nişanlanan bağlar semti ve diğer yanıyla etrafında yorgun gök kızılına inat dim-dik ve vakarlı, gösterişli bakışlarıyla surları ve kendi evine kapanan taş evleriyle amed(diyarbakır), sımsıcak yüreği ile yaşlı çocuklarını büyütmeye muktedir olduğunu "diyarbekir mala mına" sözünü çocuklarına söyleterek gösteriyor munkir yüreklere....
mardin kapı, melik ahmet, bağlar, dağ kapı,.... hançepek... ve toprağında bereketli çocuklar besleyen kent.

Amed'de göğe bakan akşamcı...
Tepemden sürekli savaş uçakları geçiyor. Az önce beş tane arka arkaya geçti. Nereye gittiklerini biliyorum.

Amed...sahipsiz mezarliklar mechule kurulan idam sehpalari....cellatlarin korkusu erlerin meydani....5 nolu da durdurun yükselen cigliklari....

dogrusu amid olcak.
nedense amed seklinde yaziliyor.

(bkz. diyarbakir)
(bkz. diyarbekir)

"her ikindi çalıntı bir gökkuşağıyla yeniden inşa edilen diyarbakır,
durmadan damaklarını kanırtan aç çocuklar gibi kanını emiyorsun

en dayanılmaz icadındır oğul ölülerinden inşa ettiğin sarayların

kaygan bir kavşak sana dönen
bu yol ölümcül bir vadi
kıyısında oğulverenler, kardelenler, mor kuşlar
sesimi eledim, eleğimi astım diyemezsin
eleğin üstündekileri önemsedin ey diyarbakır
senin harcın altındaki ince dokudaydı; görmedin

aç gözlerini!...

babil de bir kule; başında bulut, dalında şarapla
uykundan süzerek düşlediğin güne kazılmış adresler taşıyor

kahvende bin yılın hatırı diyor destanlar
oysa...
bil
evsahibiyim ben, kendimi ağırlamak kanıma dokunuyor

fincanımda telve istemiyorum
terketme yüzündeki tebessümü
seni devÅŸirme taÅŸlarla inÅŸa edemezler
kar kendini bize, oğulların seni unutmazlar

bir gün soracak birileri, konuşacak...

örneğin; ufkunun mavi bulut kaplı olduğu tarihi
- bu kapkara gök
-bu yıldızlar
- bu nehir diyecek

silkelen ve unutma,
bir dal kırıldı diye üzülmeyecek ağaçsın sen
dalı onaracaksın
sökeceksin adını kırılmış sıfatlardan...

bilmeni istiyorum koyu renklerin delisi
terfi edilmiş mevkisi olmayacak aşkın
o hep kendi yatağında usulca büyüyecek
sevmek koca bir cenk verecek ölüm cenderene"
...